داد معشوقه به عاشق پیغام

که کند مادر تو با من جنگ

هر کجا بیندم از دور کند

چهره پر چین و جبین پرآژنگ

با نگاه غضب آلود زند

بر دل نازک من تیر خدنگ

مادر سنگدلت تا زنده است

شهد در کام من و تست شرنگ

نشوم یکدل و یکرنگ تو را

تا نسازی دل او از خون,رنگ

گر تو خواهی به وصالم برسی

باید این ساعت بی خوف و درنگ,

روی وسینه تنگش بدری

دل برون آری از آن سینه تنگ

گرم و خونین به منش باز آری

تا برد زآیینه قلبم زنگ

عاشق بی خرد ناهنجار

نه بل آن فاسق بی عصمت و ننگ

حرمت مادری از یاد ببرد

خیره از باده و دیوانه ز بنگ

رفت و مادر را افکند به خاک

سینه بدرید و دل آورد به چنگ

قصد سر منزل معشوق نمود

دل مادر به کفش چون نارنگ

از قضا خورد دم در به زمین

و اندکی سوده شد او را آرنگ

وان دل گرم که جان داشت هنوز

اوفتاد از کف آن بی فرهنگ

از زمین باز چو برخاست نمود

پی برداشتن آن آهنگ

دید کز آن دل آغشته به خون

آید آهسته برون این آهنگ;

آه دست پسرم یافت خراش

آه پای پسرم خورد به سنگ